Samenvatting

Na de bevalling van haar zoon, raakt Vera in een diepe depressie en is ze de uitputting nabij. Ze raadpleegt allerlei dokters, om van haar angsten af te komen en heeft ellenlange gesprekken in een geestelijk gezondheidscentrum. Ze grijpt terug naar haar jeugd, die werd gedomineerd door religie, armoede, seksuele agressie en fysieke mishandeling. Ze klampt zich vast de aan de natuur, haar ‘eigen’ God, en is op zoek naar zingeving. Kost wat kost wil ze voor haar kind ‘gezond worden’. Uiteindelijk heeft ze moed verzameld, alles opgeschreven, wat uiteindelijk resulteerde in dit boek over een lange weg naar zichzelf.

Uit het boek

Aggie haalde haar diep in de nacht uit haar slaap. ‘Ik wil terug naar het klooster Veer. Mam zegt zo’n akelige dingen tegen ons.' ‘Misschien hebben we haar niet goed verstaan, Ag.’ ‘Wie?’ ‘Zij... mam... natuurlijk!’ Ze lag klaarwakker het kale plafond af te speuren, toen ze dat rare woord zei. Op dat moment hadden ze nog niet door, dat ze vele malen kommen en bestek zouden afwassen en hadden nog geen vermoeden, dat de ziel van hun moeder ingekapseld lag tussen een wirwar van losse draden, waar zij naar believen aan konden hangen en waar ze stuurlozer dan ooit van zouden worden. Ze viel avond na avond in een slaap waarin ze vele keren wakker werd en waarin ze zich steeds weer opnieuw in slaap huilde. ‘Oh God, U hebt me in een verkeerd leven laten stappen! Welke God doet nou zoiets!’ Ze werd doelloos. Haar vader had, toen ze een paar weken in het gezin woonden, een schotse collie gekocht. Ze hield van begin af aan van Anitala die als een schildwacht aan haar zijde bleef. Vaak veinsde ze dat ze met haar kon praten en vertelde haar over Nellie en Len die nog in het klooster waren. Vertelde haar over de jaren van haar jeugd, ergens ver weg. Nog pas geleden erkende ze tegenover Aggie dat ze toen uit twee verschillende werelden kwamen, die ieder hun eigen religie had. ’Geloven doen jullie maar in de kerk! Mijn kerk... dat is onze straat!’ riep hun moeder vals als zij zag dat Aggie en zij hun handen vouwden. Alleen bij een communiefeest kwamen ze in de kerk en waarvoor de plaatselijke dorpskapelaan hen met een bezoek vereerde. ‘Jullie Jezus hoef mij niet de weg te wijzen!’ Haar moeder lachte satanisch naar de geestelijke die haar voor de zoveelste keer duidelijk maakte dat elk kind "in de schoot der aarde" meer dan welkom was. ’Kan die Lieve Heer van jullie mij niet wat geld toebedelen?’ riep ze, met de klink van de deur in haar hand, de priester nog na. Wie had zij, Vera, nu moeten geloven? Haar tirannieke moeder of de kerk die in Aggies en haar lijf was geranseld?

Over de auteur

"Ik ben in 1948 te Maastricht geboren en woon nu even buiten het centrum, in het dorp Amby. Het schrijven begon bij mij uit noodzaak, maar is altijd latent aanwezig. Op school schreef ik fantasieverhalen in opstellen. Op latere leeftijd deed ik schrijverscursussen. Soms schrijf ik teksten voor ‘mijn’ koor, voor de plaatselijke toneelvereniging en voor feestelijke familie (aan)gelegenheden."