Samenvatting

Je bent een geboren Duitser en groeit op in een Duits gezin in Friesland. In een mooi huis, maar in een verschrikkelijk dorp. Het was niet gemakkelijk. De Tweede Wereldoorlog zat bij velen nog vers in het geheugen en afschuw en afgunst, alsmede het woord (rot)mof waren soms meer regel dan uitzondering. Vader dronk veel, verliet het gezin en moeder bleef met vier kinderen achter. Er kwam een aardige stiefvader die het gezin door moeilijke tijden hielp. Aan de hand van het leven van de auteur worden de verhoudingen tussen Nederlanders en Duitsers beschreven en de eindconclusie is pittig doch verrassend. Overtuig uzelf!

Uit het boek

Tijdens de oliecrisis kregen medici waaronder heit ontheffing tijdens de autoloze zondagen. Wij reden door verschillende dorpen naar Harlingen en werden, vooral in ons dorp, met scheve ogen aangekeken, dat wij wel mochten rijden en ook benzine kregen. "Daar heb je ze weer, die Duitsers, die moffenkinderen, die dokters, zij wel en wij niet!", spuwden ze hun gal. (...) Tijdens de kermis riepen enkele leerlingen van de klas naar mij: "Hé Duitser! Mof! Hier heb je even een cadeautje!" Ze gooiden bijtende korrels in mijn ogen, waardoor ik korte tijd het gezichtsvermogen kwijt was. (...) Terwijl de meester mij een flinke draai om de oren gaf riep hij: "Rotjong! Duitse rotmof! In de hoek! ...Waarschijnlijk ben je nog te dom om over te gaan, maar misschien ligt het wel in de familie want dat broertje van je, dat idiootje, is toch ook niks waard! Hij moet maar in een inrichting!" (...) Een van de laatste lessen van de eerste week was Engels. Dat werd gegeven door een persoon die ik het beste als volgt zou kunnen omschrijven: ‘Een doorgewinterde avontuurlijke zeeman, die alle windstreken van de wereld wel had gezien en allerlei baantjes op de koopvaardij heeft gehad en waarbij de voertaal altijd Engels was, die zeker op zijn tijd van een Engels biertje, scotch Whisky en van vrouwelijk schoon hield, maar absoluut niets van Duitsland en de Duitsers moest hebben.’ "Hoezo?, het blijven voor mij altijd moffen! Eens een mof, altijd een mof!", zei de leraar. (...) "Maar hebt u hier nooit maatregelen tegen genomen?", vroeg de rechter tijdens de adoptiezitting. (...) De Duitse consul was een knorrige, oude maar ook enigszins zeer onvriendelijke man. Of hij nou slecht had geslapen of dat hij het nog moest verkroppen dat de Bondsrepubliek Duitsland nu twee zieltjes kwijtraakte, wisten we niet maar het stond als een paal boven water dat hij deze naturalisatie niet zag zitten.

Over de auteur

"Ik groeide op als Duitser in een Duits gezin in de zestiger en zeventiger jaren in een dorp in Friesland. Na een roerige school- en studieperiode, een adoptie- en naturalisatie-proces ben ik als freelancer respectievelijk ondernemer gaan werken. Ik woon in Nederland, maar heb ook in Duitsland gewoond en gewerkt. Van Duitser naar Nederlander, van ondernemer tot mantelzorger. Aan de hand van mijn leven en ervaringen in Nederland en Duitsland heb ik dit pakkende boek geschreven."