Samenvatting
Op een zeker moment had ik het nog kunnen stoppen.
Mezelf stoppen, bedoel ik daarmee.
Gek worden heb je namelijk in het begin zelf in de hand.
Ben je per se een slachtoffer wanneer je in de psychiatrie belandt? En is aandacht vragen altijd verkeerd? Aafke twijfelt nu al tijden. Hoe komt ze uit deze jarenlange sleur en hoe krijgt ze meer zelfvertrouwen? Haar medicatie wordt steeds maar opgehoogd. Ze moet grote stappen gaan zetten als zij deze situatie wil gaan veranderen...
Uit het boek
Er zijn dingen waar je niet over wilt praten. Het zit veilig in je hoofd. Je beschermt het. En wanneer er een stukje dreigt te ontsnappen, vervorm je het zorgvuldig. Zo zorgvuldig dat het niet meer jouw stukje is. Het is niet meer de waarheid. Althans, niet meer jouw waarheid. Zelfs nu ik dit schrijf, leidt mijn hand de pen naar woorden die niet de mijne zijn. En ik denk, ik ben er bijna zeker van, dat ik blij ben met deze sterke wil van mijn lichaam.
Al ben ik nu op een punt gekomen, dat dit gaat veranderen.
Wrikkend in jouw greep
Vloeit de zee haar golven weg
Met mijn kracht meegezogen
Het verdwijnt in vergetelheid
Het verzuim van mijn jeugd
Kan niet verholpen worden
Zolang het er nog is
Over de auteur
"Schrijven is altijd een manier geweest om mijn gevoelens te vertalen. Mijn jeugd is gevuld met ervaringen in de psychiatrie. Mijn doel is een eerlijk beeld hierover te creeeren. Na mijn eerste boek Zeepaardjes zijn niet bang (2009) komt nu een vervolg. Eentje waarin ik duidelijk stappen heb gezet."