Samenvatting

Zijn moeders dood bracht zijn gevoel terug naar zijn geboorteland Nederlands-Indië. Waar zijn moeder trauma’s overhield aan de Japanse internering. In Holland aardde hij niet. Moeder verloor de voogdij. Op z’n veertiende woonde hij al op kamers. Altijd onderweg. De Marine verruilt hij voor het bedrijfsleven om meer bij vrouw en kinderen te zijn. Op zijn werk ontwaart hij de sluwheid van het bankwezen. Thuis raakt zijn vrouw aan de drank. Scheiden dus. Zij torpedeert het contact met zijn kinderen. Ben je dan bitter en verslagen? Nee. Onderweg leer je ook je leven regisseren. En dat lukt.

Uit het boek

De hoogtemeter draaide als een gek rond. Met mijn trouwring tikte ik tegen het glas. Als je dat deed, en de hoogtemeter zat los, viel hij achter het glas. Dan wist je dat de hoogtemeter unserviceable was. De vliegers hadden natuurlijk ook een hoogtemeter in de cockpit, vandaar dat ik hen vroeg hun hoogtemeter te controleren. De hoogtemeter boven mijn flightdeck schoot echter niet los en bleef in een razend snel tempo ronddraaien. We vielen vanaf een hoogte van 10.000 voet als een baksteen naar beneden. De Neptunes hebben geen hoge-drukcabine, vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog hadden die nog niet. Als we boven de 10.000 voet vlogen droegen we zuurstofmaskers. De gebruikelijke en meest economische vlieghoogte was daar net onder. Precies de hoogte waarbinnen ‘het weer’ zich in alle hevigheid afspeelt. Met een harde klap werd ik uit mijn stoel geslingerd en vloog ik tegen de driftmeter aan die achter mijn stoel aan bakboord stond opgesteld. Door de driftmeter kijkend zag ik de golven op me afkomen. Binnen enkele seconden waren we vanaf 10.000 voet naar beneden gestort tot op 100 voet boven de golven. Totaal onverwachts. Paniek aan boord, de commandant brulde ons toe kalm te blijven. Ik was nog te versuft door de klap en de dreun tegen de driftmeter om me te realiseren wat er precies gebeurd was. Om ons heen hoge dreigende, zwarte stapelwolken met bliksemschichten, striemende regen en harde wind. De tweede orkaan die ik meemaak, dacht ik, maar deze keer in de lucht. Je zag de vleugeleinden van de Neptune omlaag buigen door de enorme druk van bovenaf. Mijn hart bonsde in mijn keel, op zee had je nog houvast, in de lucht hing je maar zo’n beetje. Angst gierde door de kist, ik hoorde een paar bemanningsleden bidden. En dat te midden van de Chick, Candy en de overige rooie oortjes lectuur. We draaiden in cirkels rond en vlogen zo weer omhoog, onderwijl trachtend in contact te komen met de basis op Bermuda. Het moment brak aan dat we niet langer konden blijven cirkelen in het oog van de oorkaan. Onze brandstofvoorraad was behoorlijk geslonken. Of we nu wilden of niet, we moesten dwars door de wolkenpartijen heen richting Bermuda. De kist ging als een waanzinnige tekeer. Zweetdruppels op je gezicht, de knokkels van je handen staken schril en wit omhoog, zo verkrampt hielden we ons vast in onze stoelen. Oh God, laat dit gauw voorbij gaan. Navigeren was er niet meer bij, de vliegers moesten het nu alleen doen. Ze vochten als leeuwen, daar in de cockpit. We landden op Bermuda die avond, een wonder dat we dit overleefd hadden.

Over de auteur

"Nadat ik uit Nederlands-Indië in het koude Nederland van de jaren 50 terechtkwam, volgde een leven waarin ik de harde kant van de Nederlandse samenleving ondervind. Italië leverde me in die jaren een positieve levensinstelling op. Achtereenvolgens was ik koopvaardij- en marineofficier, en bekleedde ik diverse managementfuncties in het internationale bedrijfsleven. Door tegenslagen gehard, gevormd tot een onafhankelijk mens, heb ik nooit willen opgeven en heb ik geleerd dat het leven wel beïnvloedbaar doch niet maakbaar is."